Çarşamba , Kasım 26 2014
Son Haberler
Anasayfa / Dini Bilgiler / Çocuklara Dini Hikayeler

Çocuklara Dini Hikayeler

Sponsorlu Bağlantılar

Çocuklara Dini Hikayeler
Efsunlu Rüya
Meryem Aybike SİNAN

” Günah sularının arkından çıkmalısın artık. Dün kaç günah işledin farkettin mi? Öğretmenine, annene ve üç arkadaşına olmadık yalanlar söyledin. Hele annene söylediğin yalan kul hakkına girer. Hadi silkin, vazgeç bu kötü illetten. Sen iyi bir çocuksun aslında. Annen baban sana doğruları anlattıkça sen kulaklarını tıkıyorsun. Onları üzüyorsun. Hadi kalk. Birazdan sabah ezanı okunacak. Namaz kılmaya başla. Artık on dört yaşındasın. Vakit sandığın kadar uzun olmayabilir.”
Ürpererek uyandı. Bu sözler…Ne anlama geliyordu? Niçin tam da sabah ezanı okunurken böyle bir rüya ile uyanıyordu? Ter içindeydi. Yorganı sıkı sıkı üzerine çekti ve kulak verdi ezan sesine. Ne güzel bir ahenkti bu ? Yıllardır böyle bir içtenlikle sabah ezanlarını ne dinlemiş ne de bu ahenge böylesine dikkat etmişti.

Öyleyse bunun bir anlamı olmalıydı. İçindeki ses” Yok canım altı üstü bir rüya işte, hadi uyu, birazdan uyanacak, yine okul yoluna düşeceksin,” diyordu. Daha bir çok şey söylüyordu… Göz kapakları ağırlaştı mahmurlaştı ve tekrar derin bir uykuya daldı.
Birkaç saat sonra okulda arkadaşlarının arasındaydı. Koşuşturuyordu. Ancak içinde garip bir huzursuzluk vardı. Ödevini yapmadığı zamanlardaki gibi içine çöken bir iç sıkıntısıydı bu. Dalgındı ve yorgundu. Yine içindeki ses ” mevsim bahar, içindeki bu huzursuzluk da üzerindeki bu rehavet de bahardan kaynaklanıyor” diyordu. Ruhunu yağmalayan bu çelişkiye bir anlam veremiyordu.
Elini cep telefonuna attı. Radyo dinlemek istiyordu. Bir iki kez kurcaladıktan sonra bir ilahinin ezgisi çeldi duygularını:
” İlim ilim bilmektir
İlim kendin bilmektir
Sen kendini bilmezsin
Bu nice okumaktır.”
Kendini bilmek. Kendini tanımak. Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi öğretmeni Latif Bey, her konuşmasında asıl önemli olanın; bir insanın kendine uzaktan bakmayı alışkanlık haline getirmesidir. O zaman kendisini daha iyi tanır, diyordu.
İlahinin sözleri, içindeki var olan tüm sıkıntıyı su yüzüne çıkarmıştı büsbütün. Çocukluğundan beri ruhunun tenha bir yerinde var olduğunu bildiği ancak gidermek için çaba sarf etmediği bir başka duyguydu bu. Tam olarak buna ne denir bilmiyordu. Okul yılları su misali akıp gidiyordu. Yüreğine gün be gün çöken bu iç sıkıntısının bir sebebi olmalıydı. Derin bir kuyuyu andıran derin bir boşlukta ruhunun yarısını kaybetmiş gibi bedbindi. Öyleyse bu unuttuğu, ancak bir şekilde hatırladığı bu yoksulluk, bu eksiklik neydi?..Hiçbir yerde gönlünü edemediği, ruhunu huzura erdirecek bu vuslat neydi?
Kendisini huzura erdirecek o vuslat ne zaman gerçekleşecekti?
Ruhundaki bu ani değişiklik neyin yokluğuydu?
Sorular, sorular…
Heyecanlandı. Oturduğu tahta sıraya adeta saklanarak oturdu. Az sonra Türkçe dersi vardı. Kapıda Neslihan öğretmen göründü. Bu dersi bu öğretmen sayesinde seviyordu. Ancak bugün ders dinleyemeyecek kadar yorgundu zihni. Bu bitkin hali Neslihan öğretmenin gözünden kaçmamıştı. Gülümseyerek:
-Alperen, neyin var yavrum, bitkin gözüküyorsun? diye sordu.
-Biraz rahatsızım, dedi sessizce.
Öğretmeni birçok şey söyledi. Dalıp gitmişti.
Binlerce cevapsız soru üşüştü kafasına. Soruların ağırlığı altında yorgun düşen kafasını defter, kitap dolu sıraya koydu. İçi geçiyordu. Bir sahrada yol alıyor gibiydi. Birden aynı sesi duydu;
” Bak hala yalan söylüyorsun. Üstelik en sevdiğim öğretmenim, dediğin birine. Senin iyiliğini düşünen insanlara haksızlık yapıyorsun. Daha dürüst olabilirdin. İçinde bulunduğun bu ruh halini ona anlatabilirdin. Hem sana yardım eden biri bulunurdu. Hem de vicdanın seni rahatsız etmezdi. Sen kötü bir çocuk değilsin. Kendine gel. Vakit daralıyor.”
Telaşla uyandı. Zil çalıyordu. Hayat akıyordu. Herkes nasibine düşeni alıyor, yaşıyor ve gidiyordu. Kendisi de nasibine sunulan hayatın içindeydi. İyisiyle kötüsüyle onun gereklerini yerine getiriyordu. Ancak taşlar yerli yerinde değildi. Bedeni alabildiğine yorgundu. Neslihan öğretmen yanına gelmişti. Endişeli gözlerle kendisini süzdükten sonra:
-İdareye in, izin alıp eve git. Sen gerçekten iyi değilsin.
Kendini sokağa attı. Geniş caddenin her iki yanını selamlayan iri çınarlara baktı. Azametleri karşısında içi ürperdi. Yüce Yaradanın sırrını her yapraklarında ifşa eden bir ruh haleti içindeydiler adeta.
Kendini eve zor attı. Üşüyordu. Endişeli gözlerle kendini süzen annesine ” Başım ağrıyor” deyip yatağa girdi. Üzerini sıkıca örttü. Göz kapakları ağırlaşıyordu. Göz bebekleri solmaya yüz tutan güne açılıyordu. O ses:
-”İşte anneni de kandırdın. Yine yapmaman gereken bir şey yaptın. Yalancı insanı Yaradan sevmez. Bu yalancılık başına çok kötü şeyler açacak. Ağu kadar acı olsa da hakikat bal kadar tatlıdır. Bundan emin olasın.”
Ter içinde uyandı. Artık emindi. Kendisine bir şeyler sezdiriliyordu. Aslında iyi bir genç sayılırdı. Kul hakkına dokunmaz, yoksulun düşkünün yardımına üşenmeden koşardı. İbadet etmeye üşenirdi işte. Bir de çok yalan söylüyordu. İçindeki kuş yine gevezelik etmeye başlamıştı.”Aman bu rüyalara fazla takıyorsun. Üzerinde durmasan tekrar tekrar rüyana girmezler. Uykunu boşuna bozuyorsun. Hadi uyu. Bak dinlenmen lazım .”
Doğru.Uyuması lazımdı.
Uykuya dalması zor olmadı. Gaflet uykusu ağırdı. İnsanoğlu kolay uyanamazdı bu uykudan. Aradan bir iki saat geçti. Kımıldamadan uyudu. Kenarları mavi çiçekli dar bir yoldan yürüyordu. Karşıdan beyaz feracesiyle gelen kadın annesi olmalıydı. Kendisine yaklaştıkça yüzünün solgunluğunu farketti önce. Kendisine uzun uzun baktı. Sonra ağlayarak:
– Canım yavrum, artık büyüdün. Kendine çeki düzen vermezsen, hakikatten, doğruluktan bir koparsan bir daha toparlayamazsın. Yalan dünya boşa dememişler. Bu hayalhanesinde birer yolcuyuz. Kervanımız yola dizilmiş gidiyor. Elimiz boş, ruhumuz sarhoş mu varacağız huzura. Ne olur yavrum, kendine gel .Topla kendini.
Bütün gücünü topladı. Yatağından doğruldu. Bedenini üzerine yeni giyinmişcesine rahatlamıştı. Anacığını çok seviyordu. Ona yalan söylediği için kahrediyordu. Rüyada da olsa onu görmek bir ferahlık vermişti yüreğine. Akşam namazı eda ediliyordu.Şöyle bir duraksadı. Biraz hazırlanmalıydı. Uzun zamandır namaz kılmamıştı. Altı yaşlarındayken yaz tatilinde gittiği Kur’an Kursunda öğrendiği ne kadar dua varsa yarım yamalak kalmıştı aklında. Yıllar her şeyin üzerine kara bir perde çekmiş gibiydi.
Kalktı. Harıl harıl evde namaz duaları kitabı aramaya koyuldu. Heyhat evde yığınla kitap duruyordu lakin böyle bir kitap yoktu aralarında. Annesine sormak istedi. Utandı. Duysa çok üzülecekti. Derin bir iç geçirdi. Zavallı anacığım, dedi içinden. Hayatımdan meğerse neleri çıkarıp atmışım ben. Beni bağışla anneciğim, beni affet…
Şimdi ne yapmalıydı? Yatsı namazını ertelemeyecekti. Dua bilmese de ellerini açıp Allah’a yalvaracaktı. Tövbeler edecekti. Birden oda kapısı açıldı. Annesi gülümsüyordu. Elindeki Dua kitabını uzatarak :
-Bunu mu arıyordun? dedi.
Alperen, sustu. Dili tutulmuş gibiydi. Annesinden böyle bir kitap istediğini hatırlamıyordu. Çok şaşkındı. Kitabı annesinin elinden aldı ve sessizce:
-Bu efsunlu bir rüya, diye mırıldandı.

Rüyâda bildirilen beş sır!

Önceki Peygamberlerden birisi, bir gün bir rüyâ görür. Rüyâsında kendisinden, sabahleyin kalkınca karşısına ilk çıkan şeyi yemesi, ikinci olarak karşılaştığı şeyi gizlemesi, üçüncü olarak karşılaştığı şeyi kabûl etmesi, dördüncü olarak, karşılaştığını yeise, ümitsizliğe düşürmemesi, beşinci olarak karşılaştığından da kaçması istenir.

Sabah olur. O peygamber aleyhisselâm kalkınca, karşısında gözüne ilk çarpan büyük ve kapkara bir dağ olur. Bu manzara karşısında duraklar, hayrete düşer ve kendi kendine, “Rabbim bana onu yememi emretti. Rabbim bana, gücümün yetmeyeceği şeyi emretmez” diye düşünür.

Onu yemeğe azmederek oraya doğru yürür. Fakat yanına yaklaşınca dağ birden küçülür, küçülür ve baldan daha tatlı bir lokma hâline gelir. Peygamber onu yiyerek yola koyulur.

Biraz gidince karşısına altın bir tas çıkar. Hemen bir çukur açarak onu toprağa gömer ve tekrar yola koyulur. Fakat biraz gittikten sonra dönüp arkasına baktığında altın tasın toprağın üstüne çıkmış olduğunu görür. Geri döner. Onu tekrar gömerek yine yoluna devam etmek üzere hareket eder. Fakat biraz gidince yine dönüp geriye baktığında, altın tasın yine dışarıda olduğunu hayretle müşâhede eder. Bu dönüp gömmeler birkaç defa tekrarlandığı hâlde altın tas yine üste çıkar. Nihâyet peygamber, “Ben, Rabbimin bana olan emrini yerine getirdim” diyerek onu gömmek için bir daha geri dönmez ve yoluna devam eder.

Biraz gidince, kendisine doğru gelen bir kuşla karşılaşır. Kuşun peşinde de bir şâhin var. Kuş, “Ey Allahın nebîsi, beni kurtar” diyerek Peygamberden yardım ister, Peygamber de onu himâyesine alarak, “Üçüncü olarak karşılaştığın şeyi kabûl et” emri gereğince onu yeninin içine saklar.

Bu arada onu avlamak için peşinden gelmekte olan şâhin gelip, “Ey Allahın nebîsi, ben aç idim. Sabahtan beri onu avlayıp karnımı doyurmak için uğraşıyordum. Tam yakalayacağım sırada onu benden aldın. Rızkıma mâni olma!” der. Bu sırada Peygamber aleyhisselâm, “Benden, üçüncü olarak karşılaştığımı kabûl etmem, dördüncü olarak karşılaştığımı da yeise düşürmemem istenmişti. Üçüncü bu kuş. Onu kabûl edip kurtardım. Ya dördüncüyü ne yapayım? Onu ümitsizliğe düşürmemem lâzım” diye düşünür. Yanında bulunan etten biraz keserek beklemekte olan avcı kuşa atar. O da onu alıp gider. O uzaklaşınca saklamakta olduğu kuşu da salıvererek yoluna koyulur.

Yolda ilerlerken beşinci olarak pis kokulu bir cîfe, pislik ile karşılaşır. Geceki rüyâ gereğince ondan da süratle uzaklaşır. O gece rüyâsında kendisine gündüz olan hâdiselerdeki hikmet, sır şöyle izâh edilir:

“Birinci olarak, çok büyük ve kapkara bir dağ olarak gördüğün ve sonradan baldan daha tatlı bir lokma hâline gelen şey, öfke ve kızgınlıktır. Öfke, önce büyük bir dağ hâlindedir. Sabır edildiği ve yenildiği zaman baldan daha tatlı bir lokma olur.

İkinci olarak karşılaştığın altın tas, güzel ve iyi amellerdir. İyi ve güzel ameller, hareketler, davranışlar ne kadar örtülürse örtülsün, yine de açığa çıkar ve kendilerini belli ederler.

Üçüncü olarak, sakladığın kuş, sana sığınana ihânet etmemeni, himâyene almanı öğretmek istemektedir.

Dördüncü hâdise, birisi senden bir şey istedi mi, kendi ihtiyâcın olsa bile onun hâcetini görmek gerektiğine işârettir.

Beşinci olarak karşılaştığın ve kendisinden kaçtığın pis kokulu cîfe gıybete işârettir. Gıybet eden, ötekini-berikini çekiştiren insanlardan, pis kokulu cîfeden kaçarcasına kaç!..

Hayat Gerçeğe Yürür

Gökyüzü simsiyah bulutlardan bir peçe dokuyup, bunu yeryüzünün üzerine yaydı. Bir anda ortalık kararmış, üşüten bir rüzgar esmeye başlamıştı. Yağmur bulutları güneş ışıklarının narin parmaklarından kayıp, gökyüzünü ırgalamaya koyulmuştu. Dağlardan inen sis denizi buharlaşan toprağa karışıyor, vadinin kollarında şarkı söylüyordu.
Hasan, okul sonrası eve geldiğinde, içinde derin bir sıkıntı duydu. Günlerdir bağ evinde yaşayan dedesini merak ediyordu. Solgun bir yüzle annesinin yanına gitti. Mutfakta başını kaldırmadan hamur yoğuran annesine:
-Anne, dedemden haber var mı, diye sordu. Semine Hanım, hışımla:
-Ben ne bileyim. Aman uzak olsun, ne yani, o ihtiyarla mı uğraşacağım ömür boyu, diye sızlandı.
Hasan, boynunu büktü. Boğazı düğümlenmişti. O sessiz yaşlı adamın ne zararı vardı ki annesine. Odasında ibadetini yapıyor, bahçeyi ekip biçiyor, kardeşi ve kendisine bakıyordu. Dedesini dinlerken nasıl da huzurluydu. Hayatla ilgili ne varsa dedesinden öğrenmişti. Hatta namaz kılmayı bile. Onu çok özlemişti.
Mahallenin “Karcı Dede”sini çok özlemişti Hasan.
Zikriyle, şükrüyle, fikriyle derin bir adamdı. Kendisine “Karcı” diyorlardı. Gerçek adını bilen yok gibiydi. Uzun yıllar geçimini kar satarak sağladığı için, bu isim, o yıllardan yadigâr kalmıştı. Sessizdi. Tüm dünyasını sükûnete katmış gibiydi.
Alçaklarda karın erimesiyle beraber o, Beydağlarına çıkar, eşeğinin terkisine koyduğu güğümlerini karla doldurur, bunu büyük bir çeviklikle şehre taşır, meraklılarına satardı. İçi yanan kadınların, yaşlıların, hatta bazan çocukların hayır dualarını alırdı. İnsanlar, karı üzüm pekmeziyle karıştırıp, kar helvası diye zevkle yiyorlardı. Diğer zamanlarını bağ evinde geçiriyordu.
Karcı, günlerdir bağ evindeydi. Kararan gökyüzü, çiseleyen yağmurla birlikte kendini taş ve ker***ten yapılmış kulübesine attı. Şehirden hayli uzakta bir yerdeydi. Buraya Beylerderesi diyorlardı. Babasından kalan bu üzüm bağına öylesine düşkündü ki cemre toprağa düşünce gelir, bağ bozumundan sonra şehre dönerdi. Kendi çocuğu olmamıştı. Çocuk özlemlerini kimsesiz bir çocuk olan Abdullah’ı alarak gidermişlerdi. Onu büyütmüş, okutmuş ve evlendirmişlerdi. Sonra Elif Hanım, rahmetli olunca derin bir yalnızlığa gömülmüştü. Abdullah’tan beklediği şefkat ve ilgiyi görememişti. Yine de şikâyetçi değildi. Kendini onlara adamıştı.
Yağmurun bastırmasıyla yaşlı yüreğine, garip bir hüzün çöküverdi. Koskoca dünyada şu titrek ellerinden tutacak sıcak bir ele hasretti. İyice yaşlanmıştı. Torunu Hasan’ı kendisi yetiştirmişti. İyi nedir, güzel nedir, hak nedir, öğretmişti dilinin döndüğünce. Her seher vaktinde, kalkıp sabah namazını kılacak kadar büyümüştü Hasan. Onu özlediğini farketti. Keşke şimdi yanımda olsaydı, diye iç geçirdi.
Abdullah Bey, iş çıkışında doğruca eve gelmişti. Elindekileri alan Hasan’ı çok solgun görünce, kucağına alıp bahçeye indi. Elini omuzuna koyarak:
– Oğlum, bir sıkıntın mı var? Hadi söyle babana, diye sordu.
Hasan, başını kaldırmadan yutkundu, yutkundu. Sonra, hüzünlü bir sesle:
– Baba, beni seviyorsun değil mi?
– Tabi oğlum, sevmez miyim?
– Dedemin de seni sevdiğini, hem de çok sevdiğini biliyorsun değil mi? Peki sen onu seviyor musun? Sen onu yeterince sevmiyorsun baba. Seksen yaşına gelmiş bir adamı, günlerden beri arayıp sormadın bile. Büyüdüğümde benim de böyle davranmamı ister misin baba? Onun dağ başında ne yaptığını hiç mi merak etmiyorsun? Sen de yaşlanıyorsun bak. Saçlarında beyazların çoğalmış. Ben de büyüyorum. Hayat akıyor. Hem de gerçeğe akıyor baba.
-Sen neler söylüyorsun böyle oğlum. Hem bu gerçek dediğin şey de nedir, anlat da öğrenelim.
-Babacığım, gerçek dedemin deyişiyle ahret, hayal da burası, yani dünya. Biz bu hayal aleminde kendimizi kandırsak da zaman zaman, her anımız gerçeğe doğru yol alıyormuş. Şimdi anladın mı?
-Anladım. Bak oğlum, dedeni bu kadar özlediysen bu kadar dil dökmene gerek yok. Hemen gideriz onu görmeğe.
-Hayır baba, buna dil dökmek denmez. Yüreğimi döküyorum. Anlamıyor musunuz, çok üzülüyorum. Dedemi boşladınız. Nerdeyse ölse de kurtulsak, demediğiniz kaldı. Oysa arkadaşlarımın dedelerini görüyorum. Baş tacı yapmışlar. Bir kitapta okumuştum. ” bereket, iyilik, büyüklerle beraberdir, onların hayır dualarını alınız” deniyordu. Benim dedem bu evde kalamıyor bile. Çünkü sizden yüz bulamıyor.
Abdullah Bey, şaşkındı. Henüz ilkokula giden oğlu, kendine ders veriyordu ki haklıydı galiba. Birden kalktı:
-Hadi hazırlan oğlum, dedene gidiyoruz, dedi.
Bir saat sonra, Karcı’nın bağ evine gelmişlerdi. Etrafa yağmur sonrasının tatlı toprak kokusu sinmişti. Abdullah Bey, derin bir nefes aldı. Babası ortalıkta gözükmüyordu. İçerde olmalı diye düşündü. Hasan koşar adım kulübeye yürüdü. Bir taraftan “dedeciğim ben geldim” diye bağırıyordu.
Kulübe kapısı açıktı. İçeri girdiklerinde ihtiyar adamın, yatağının içinde inlediğini gördüler. Hasan, dedesinin boynuna sarılıp ağlamaya başlamıştı. Abdullah Bey, donup kalmıştı. Elini babasının eline atınca ateşler içinde yandığını gördü. “Acilen hastaneye götürmeli” diye düşündü.
Hastanede, yaşlı adam kendine geldiğinde başucunda Hasan vardı. Ağlamaya başlamıştı:
-Hasan’ım, torunum, canım yavrum, seni bir daha hiç görmeyeceğim sandım. Allah’ıma şükürler olsun. Gayrı ölebilirim.
-Hayır dedeciğim, ölme. Ben sensiz ne yaparım sonra.
-Gözümün nuru Hasan’ım, Ölüm bir gerçektir. Bütün hayat o gerçeğe yürür. Bundan ne kork ne de üzül. Unutma hayat gerçeğe yürür. Hadi bana söz ver Hasanım.
-Tamam Dedeciğim, hem bu hayatı, hem de asıl gerçeği anlamak için çok çalışacağım. Hem bu hayat için, hem gerçek için iyi bir insan olacağım. Sana söz veriyorum.
Karcı, Hasan’ın ellerinden tuttu. Yüzüne uzun uzun baktıktan sonra:
-Bak Hasan’ım, daha dün senin yaşlarındaydım. Zaman su misali aktı gitti. Takvimler birer birer döktü yapraklarını. Hazan mevsimi gibi. Ben baharın sonuna geldim. Elimde ne kaldı biliyor musun? Allah için yaptıklarım… Şimdi anlıyorum ki Allah için yaptıklarım meğerse kendim için yaptığım en doğru şeylermiş. İçim çok mutlu ve huzurlu. Vicdanım suskun. Bana söyleyeceği bir şeyi yok. Olsaydı ne olurdu biliyor musun? Tıpkı meyveyi çürüten kurt misali içimi yer bitirirdi. İşte senden yavrucağım, istediğim odur ki, iyi, has, mert, doğru insan olasın. Kadir kıymet bilesin. Yaşlıya eğilesin. Hak, hukuk, adaletten şaşmayasın. Gözü gönlü tok olasın. Hele bu devirde, sözünün eri olasın. Şaşmayasın Hasanım şaşmayasın. Rabbimin varlığını her daim tasdik edesin. Çok çalışasın, çok çalışasın, çok çalışasın.
Hasan ağlıyordu. Gözyaşları sel olmuş yanaklarından dökülüyordu. Abdullah Bey, kapıda kan çanağına dönmüş gözleriyle donup kalmıştı. Hasan, ağlıyordu. Az sonra, dede sustu, hayat sustu. Hasan’ı zorla odadan çıkardılar.
Karcı Dede gidiyordu. Gerçeğine yürüyordu.
Alabildiğine gerçeğine…

M. Aybike SİNAN

Çilek ve Mezarlık..

Bahar tüm güzelliğiyle usulca sızıvermişti minicik yüreğine. Tabiatı çok seviyordu. Baharla birlikte, bahçelere adeta yüce yaradanın nuru iniyor gibiydi. Nereye baksa efsunkar bir fırçanın izlerini görüyordu. Kendisinde sonsuzluk duygusu uyandıran masmavi gökyüzüne baktı. İçine sebebini bilmediği derin bir huzur yerleşiverdi. Gökyüzü Allah’ın eviydi ona göre.
Sabahın erken saatleriydi. Güneş bitişik bahçelerin üzerine yeni inmişti. Bitişik bahçeyi ayıran çite sarılmış mavi, pembe sarmaşıklara baktı. Nasıl da taptaze açmışlardı. Öğlene kadar gözlerini yuman bu narin çiçekleri çok seviyordu. İşlerini ne çok seviyorlardı. Her gün yeni baştan sağalmak ve sonra can çekişmek.Yüce Yaradanın emirlerini ne güzel dinliyorlardı.
Niçin yaratıldıklarının alabildiğine farkındaydılar.
Hayatın ta kalbine inivermişlerdi.
Öylesine sevimli, öylesine büyülü.
Merve, içinin titrediğini hissetti.Her şeye bu güzelliği bağışlayan ,kendisine de bunu görmesi için güzel bakışlar bahşetmişti..Bahçedeki zambaklar,hercai menekşeler,sarı yaban gülleri,kırmızı Isparta gülleri ,kadifeler yüzüne gülüyor gibiydiler.Onlara tek tek dokunmak ,onları okşayıp sevmek geçiyordu içinden.Güzellikleriyle bahçeyi cennetten bir köşeye döndürmüşlerdi.
Topraktan fışkıran çiğdeme, nevruza baktı. Toprağın bağrında Allah’ı her an tespih eden bin bir çiçek, bin bir böcek ne güzel bir uyum içindeydiler.
Dalıp geden Merve, annesinin sesi ile daldığı düşüncelerinden sıyrıldı. Eve doğru yürüdü.Annesi kızındaki bu garip değişikliği anlamakta güçlük çekiyordu.Henüz sekiz yaşında olmasına rağmen durmadan okuyor,araştırıyor durmadan soruyordu.
Gülsüm Hanım, gülümseyerek:
-Hadi yavrum, giyin teyzenlere gidiyoruz. Yeni gelinlerini göreceksin. Bak o da gelmiş.
-İstanbul’dan mı anne?
-Evet kızım. Orada uslu uslu oturursun değil mi? Öyle sağa sola dönen, ortalığı karıştıran çocukları teyzen sevmiyor, biliyorsun?
-Tamam anne. Çok uslu olacağım.
Çabucak hazırlanıp yola koyulmuşlardı bile. Zaten Esma Teyzesinin evi iki sokak ötedeydi. Mezarlığı geçtikten sonra evleri çıkacaktı karşılarına.Mezarlığı ne zaman görse yüreğine derin bir sızı çöküverirdi. Sevdiği bir çok insanın orada yatıyor olması hüzün verici olsa da mezarlıklar eskisi gibi ürkütmüyordu.Dedesi, mezarlıklarla ilgili ne güzel şeyler anlatmıştı kendisine.
Teyzesi, kendisini sıkıca kucakladıktan sonra bir köşeye büzüşüvermişti. Annesini mahcup etmeyecekti. Bir süre oturduğu yerden kalkmadı. Ancak yeni gelini merak ediyordu. Açık kapıdan kafasını uzatıverdi. Süslenmiş, güzelce döşenmiş, genişçe bir misafir odasıydı burası. Gelin Hanım, önüne konan çeşitli bahar meyvelerinden yiyordu. Neler vardı neler.Vişne,kiraz,yenidünya.çilek,erik…Öyle güzel görünüyorlardı ki.Çilekleri çok seviyordu.Gözleri takılıp kalmıştı. İçini çekti. Boğazı gıdıklanıyordu. Nasıl da pespembe, kokulu parlak çileklerdi öyle. Çok değil, bir tane uzatsa nasıl sevinecekti. Ama gelin Hanım, oralı olmuyordu bile. Küçük Merve, öylesine içerlemişti ki.. Oysa annesi yemek yediklerinde küçük bir kedi bile baksa mutlaka onun da önüne aynı yiyecekten kor, Yüce Allah’ın adını anar, günah, ağzı var dili yok hayvancağızın, derdi. Bu geline kimsecikler bir şeyler öğretmemiş miydi yoksa. Annesi kimseye bir şey uzatmamış mıydı? İyilik nedir, tok gözlü olmak nedir bilmiyor muydu? Küçük Merve, çileklere dalıp gitmişti.
Gülsüm hanım, olanları hüzünle seyrediyordu. Küçük kızının çileğe nasıl düşkün olduğunu da biliyordu. Daha fazla dayanamadı ve:
-Hadi kızım Merve, sen yavaş yavaş eve git. Ben arkandan geliyorum yavrum, dedi.
Küçük kız, yutkunarak yola çıktı.Ancak aklı, o canlı ve güzel kokulu çileklere takılmıştı.. Kendi büyüdüğünde böyle bir şey yapmayacaktı. İşte yine mezarlık görünmüştü. Yine telaşlanmıştı. Aslında korkmuyordu mezarlıklardan. Dedesi “ahirete açılan kapı “demişti mezarlıklar için. Hem oralarda ne kadar tanıdığı vardı. Onlara her geçtiğinde mutlaka bir fatiha okumalısın diyordu dedesi. Küçük kız durdu ve küçücük avuçlarını açtı. Dilinin döndüğünce dedesinin öğrettiği Fatiha’yı okudu. Dua bitip de ellerini yüzüne sürerken gözleri bir noktaya takıldı..
Oracıkta..Mezarlık duvarının üzerinde bir avuç taptaze çilek duruyordu. Küçük kız sevincinden düşünemedi bile. Avuçladığı çileklerden yemeğe koyuldu.
Hayretle olup biteni seyreden Gülsüm Hanım hüngür hüngür ağlıyordu. Bir taraftan kızına:
-Canım yavrum, baharı andıran bu aydınlık yüreğin hiç bozulmasın emi, hiç bozulmasın. Yüce Allah’ım çocukları çok çok ama çok seviyor…

Meryem Aybike SİNAN

Kayıp Kuş
Prof. Dr Ömer ARİFAĞAOĞLU

Güneş, her zamanki gibi sıcak gülücükler gönderiyordu yeryüzüne. Hafif ve tatlı bir rüzgâr, ağaçların yapraklarını okşuyordu. Kuşlar cıvıl cıvıl ötüşüyorlardı. Babalar hızlı adımlarla işe giderken, çocuklar da okula yetişmek için hop oraya hop buraya koşuşturuyorlardı.

Canberk de beslenme çantası annesi tarafından zorla eline tutuşturulanlardan birisiydi. O da arkadaşları gibi küçük adımlarla okula yönelmişti. Her gün koşa zıplaya gittiği okuluna bugün gitmek istemiyor gibi bir hali vardı. Onun için ne güneşin parıltılarını fark edebilmişti ne de kuşların cıvıltılarını… Üzgündü. Çünkü yıllar önce bulduğu minik kuşunu kaybetmişti. Bir sonbahar sabahında bahçelerinde bulduğu minik kuşu…

Hatırlıyordu da, bulur bulmaz nasıl da sevinmişti. Hemen annesine götürmüştü onu. Kanadındaki yaranın bir an önce iyileşmesi için dualar etmişti. Ona bir isim bile bulmuştu: Garip! Bu isim çok yakışıyordu ona. Garip’ten sonraki günler eskisi gibi değildi. Canberk artık arkadaşlarına daha az vakit ayırıyor, bulduğu her fırsatı Garip’le değerlendiriyordu. Eve gelir gelmez annesinin elini öpüyor, doğruca Garip’in yanına koşuyordu. Kendi karnını doyurmadan evvel onun yemini veriyor, suyunu değiştiriyordu.

Okula yaklaştıkça, Garip’in yokluğunu daha bir derinden hissetti Canberk. Neden sonra, “Olsun!” dedi kendi kendine… O yok olmamıştı ki… Sadece mekân değiştirmişti. Artık başka bir âlemde yaşayacaktı. Cennette cıvıldayacaktı bundan sonra. Annesi öyle dememiş miydi zaten: “Üzülme yavrum! Bir gün hepimiz Garip gibi uçup gideceğiz bu dünyadan!”

Annesinin anlattığına göre cennet, çok güzel bir yerdi. Garip orada çok mutlu olacaktı. Hem orada Canberk’in verdiği yemden daha leziz yemlerle beslenecekti. Çeşit çeşit pınarlardan su içme imkânı bulacaktı. “Ne güzel!” diye mırıldandı Canberk, Garip kuşu cennette hayal edince. Yüzüne tatlı bir tebessüm yayıldı. İçini bir huzur kapladı. Garip kuşu özlüyordu özlemesine ama bir gün tekrar kavuşabilecek olmak onu rahatlatıyordu.

Okulun kapısı göründüğünde, bu binayı ne kadar sevdiğini fark etti Canberk. Pencerenin camlarından parıldayan güneş, gözlerini kamaştırıyordu. Uzaklardan, belli belirsiz seçilen iki çift kuş sesi, gelip kulaklarında duruyordu. Canberk, başını kaldırıp sesini duyduğu kuşlara baktı. Gözlerinin izi havalanan kuşların kanatlarında kaldı.

En Değerli Hazine

Allah bilir, nereden geldi aklına bu fikir? Kim bilir? Aklına gelenleri kimseye anlatmamaya karar vermişti bir kere. “Neyse!” dedi ve başını yastığa gömdü Selim. Mışıl mışıl uyumaya başladı. Başladı başlamasına ya, gün boyu kurduğu hayaller uykusunda da rahat bırakmadı onu. Sağına döndü, soluna döndü. Rüyasında kendisini, dünyanın en zengin insanlarından biri olarak gördü. Sonra sabah olunca, ipek gibi yumuşak bir sesle, sevgi dolu bir öpücük uykusunu böldü: “Seliiim, haydi yavrum, sabah namazı.”

Namazı kılıp dualarını ettikten sonra hep birlikte sofraya oturup bir güzel kahvaltı ettiler ailece. Ardından dedesinin sofra duasına “Amin!” diyerek kalktılar. Herkes işine gücüne koyulunca Selim, kimse farkına varmadan evden çıktı. Doğruca alet edevatın saklandığı ambara girdi. Duvara yaslı duran kazmayı kaldırıp ağırlığına baktı. İmkânı yok bunu götüremezdi. Hem kazmaya da lüzum yoktu ki. Küçük bir keser de aynı görevi görürdü nasılsa. Aradığı keseri buldu. Bir eline onu, bir eline küreği alıp dışarı fırladı. Aklına koymuştu. Evlerinin biraz aşağısından geçen derenin yanındaki bahçelerine gidecekti. Parmaklarının arasına kumlar dolarak, düşüp yuvarlanarak bayırı indi. Bahçeye vardı. Çalıdan yapılmış kapıyı bela kaldırıp içeri girdi. Rüyasında buradaki dut ağacının dibini kazdığını görmüştü. “Bismillah!” deyip keserle toprağı kazmaya başladı. Hayallerini süsleyen defineyi bulacağı ümidiyle keseri ardı ardına vuruyor, çıkan toprakları kürekle bir kenara atıyordu.

Çukur gitgide derinleşmeye, boncuk boncuk terler de şakaklarında birikmeye başladı. Sert bir nesneye çarpan keserin çıkardığı sesle irkildi. “İşte buldum.” dedi. Toprağı eşeledi. Bulduğu şey eski bir kiremit parçasından başkası değildi.
Aldırmayıp kazmaya devam etti. Bu esnada bahçeye doğru gelmekte olan ayak seslerini işitti. Bu sesler sebze toplamak için bahçeye gelen dedesine aitti. Selim kapıdan içeri girenin dedesi olduğunu görünce bir nebze rahatladı.

Haydar Efendi, küçük Selim’i görüp selam verdikten sonra bir Selim’e, bir de önündeki çukura bakıp “Hayırdır evlat?” dedi. Selim olanı biteni bir güzel anlattı. Biricik torununu sevgiyle dinleyen ihtiyarın çehresinde bir gülümseme belirdi. “Demek define arıyorsun?” dedi. Selim kendinden gayet emin bir sesle karşılık verdi: “Evet dedeciğim.”

Aldığı bu cevap üzerine bir müddet sessizce duraklayan dedesi, Selim’i yanına çağırdı ve kulağına “Bir define biliyorum, hem de senin aradığından çok daha değerli.” dedi. Selim’in gözleri fal taşı gibi açıldı. Duyduklarına inanamadı. “Sahi mi?” diyerek dedesinin boynuna atıldı. “Hadi
dedeciğim, hemen bulalım onu, zengin olalım.” dedi. Selim ısrarla soruyordu: “Haydi dede, nerde, nerde?” Selim’in bu ısrarlarına dayanamayan dedesi, “Yakınımızda.” dedi. “Hem de çok yakınımızda.”

Sonra sağ elinin işaret parmağıyla Selim’in göğsünü gösterdi. Ne demek istediğini anlamaya çalışarak dedesine bakıyordu Selim. Dedesinin
dudağından ise, inci mercan gibi şu cümleler döküldü: “İyiliklerle dolu tertemiz bir kalp.” dedi “Yeryüzünde sahip olabileceğin en değerli hazine budur evlat. Daha değersizlerini aramakla vakit kaybedeceğine, sendekinin değerini bil. Çok iyi muhafaza et onu, sakın kaybetme! İşte o zaman, dünyanın en zengin insanlarından biri olursun!”

Köye Yolculuk

Ayşe Kaya

Nihayet köye gideceğimiz gün geldi. Sabahın alaca karanlığında uyandım. Annemle babam benden önce kalkmışlardı. Başucumda hazır bulunan yeni elbiselerimi giyindim.

Heyecandan yerimde duramıyordum. Annem bavulları hazırlarken, kapının önüne çıkıp bir aşağı bir yukarı gezinmeye başladım. Daha şafak sökmemişti. Sokakta Bakkal Rüstem Amca’dan başka kimsecikler yoktu. O da dükkânın kepenklerini kaldırıyordu. Benim gezindiğimi fark edince:

- Hayrola delikanlı, dedi. Bugün pek erkencisin.
– Köye gideceğiz de…
– Onun için mi böyle iki dirhem bir çekirdek giyindin?
Cevap vermeme fırsat bırakmadan, üstümdeki giysileri işaret ederek konuşmasına devam etti.
– Sırtındakileri gören de seni düğüne gidiyorsun sanır… Gideceğin yer, altı üstü bir köy… Köy çocukları için bu kadar süslenmene gerek yoktu, dedi.

Cevap vermedim. Allah biliyor ya, biraz da kızdım. Köy çocuklarını küçümsemesine tabii. Dayımın oğlu Yücel’i getirdim gözlerimin önüne. Beni ne çok severdi. Bahçedeki erik ve kayısıların en güzellerini benim için toplardı. Hatta bir keresinde olgun bir ceviz bulabilmek için, lime lime olmuş pantolonuna aldırmadan koca ceviz ağacını daldan dala gezmişti. Canım, Yücel… Bütün bu eziyetlere benim için katlanıyordu. Bir misafir çocuğunu memnun edebilmek, onun en büyük zevkiydi. Tıpkı diğer köy çocukları gibi…

Hâlbuki bakkal Rüstem Amcanın oğlu, ödev yapmak için istediğim dolma kalemini bana ödünç vermemişti. Üstelik sadece yarım saat kullanacaktım kalemi. Hatırlıyorum da ne komik bir bahane bulmuştu kalemi vermeyişine: “Aynı mürekkeple yazdığımızı fark eden öğretmen ikimize de kırık not verebilirmiş.” Neyse… Yolculuğum, Rüstem Amca sayesinde şehirde yaşayan bizlerle, köyde yaşayan arkadaşlarımı karşılaştırmakla geçti. Bir tarafta arkadaşı için bir kalemi çok görenler, diğer tarafta dostunun istediği bir ceviz için belki de tek elbisesini yıpratmayı göze alanlar…

Yolculuk bitip de dayımın evine varınca, her zamanki sıcacık ilgiyle karşılandık. Yorgunluğumuz çıksın diye, birer tas soğuk ayran ikram ettiler. Yücel evde yoktu, kuzu otlatmaya gitmişti. Akşam döndüğünde sevincini görmeliydiniz.

Akşam, çardağın altında kocaman bir sofra kurdular. Yengemin hazırladığı nefis yemekleri afiyetle yedik. Yemekten sonra hava kararmaya başlamıştı. Elektrik olmadığı için, iri bir gemici feneri yaktılar. Gökyüzü pırıl pırıldı. Gece yarısına kadar sohbet edip oturduk. Yatma vakti geldiğinde, dayım kulağıma eğilip:
– Hadi bakalım, dedi. Bugün seninle damda yatacağız. Yengen taze tarhana yaptı. Kediler tarhanayı rahat bırakmaz. İstersen hem tarhanayı bekler hem de uyumaya çalışırız; var mısın?
– Varım, diye atıldım. Sen yanımdayken hiçbir şeyden korkmam.

Birlikte dama çıktık. Yengemin hazırladığı yatağa yattık. Gecenin sessizliğini bozan kurbağa ve çekirge sesleri, insanın kulağına tatlı bir ninni gibi geliyordu. Bir ara başımı çevirip gökyüzüne baktım. Ne kadar çok yıldız vardı. Sanki çiviyle tutturulmuş milyonlarca ateş parçası. Bize göz kırparak yanıp sönüyorlardı. Dayıma dönüp:
– Sizin köyde ne kadar çok yıldız var, dedim.
– Haklısın, diye karşılık verdi, dayım. Sizin elektriğiniz, bizim de yıldızlarımız var.
– Ama siz kârlısınız. Hiç elektrik faturası ödemiyorsunuz. Allah’ın yıldızlarından bedava faydalanıyorsunuz.

Dayım kahkahayla güldükten sonra saçlarımı okşayarak “Yanılıyorsun.” dedi. “Ben aydınlanma ücretimi günü gününe öderim. Senin sandığın gibi bedavacı değilim.”
– Anlamadım.
– Anlamayacak ne var? Allah bize yıldızların ışığını gönderiyor; güneşle sırtımızı ısıtıyor, suyla bütün canlılara hayat veriyor. Ben de bunlara karşılık yaptığım ibadetlerle ücretimi ödemeye çalışıyorum. Gerçi bu kadar nimet için yeterli olmuyor ama… Karınca kararınca işte. Dayımın harika cevabı karşısında düşüncelere dalıp gitmiştim. Gözlerimi horoz sesleriyle araladım.

Dayım yanımda değildi. Yorganın ucunu hafifçe kaldırıp baktım. Kıble istikametine yönelmiş bir gölgenin eğilip doğrulduğunu fark ettim. Dayımdı. Namaz kılıyordu. Biraz sonra, ellerini semaya kaldırıp dudaklarını kıpırdatmaya başladı. “Ne mutlu!” diye geçirdim içimden. “Dayım yine elektrik faturasını ödüyor, darısı bize.”

Ayşe’nin Ağacı

Ayşe her gelen misafirine ağacını gösteriyor, onun minicikken nasıl böyle büyüdüğünü, yapraklarla bezendiğini anlatıyordu. İşte şimdi Muhsin Amcası gelmişti, ona da anlatmalı, göstermeliydi bu güzel fidanı. Muhsin Amca Ayşe’yi çok seviyordu, onun fidanını da hemencecik sevdi. “Ne güzel değil mi Muhsin Amca?” dedi Ayşe, “Onu ben diktim, her gün de suladım.” Muhsin Amca “Ne güzel yaratılmış.” dedi, “Ayrıca sen de güzel ilgilenmişsin.” Ayşe tekrar “Onu ben diktim, ben büyüttüm.” dedi. Muhsin Amca “Kızım, sen yalnızca onun büyümesine vesile oldun. Allah diledi ve o da büyüdü.” dedi.

Havalar önce serinlemeye sonra iyiden iyiye soğumaya başladı. Ayşe daha az çıkar oldu evden. Yalnızca okula gidip geliyor, bahçeye de bu gidiş gelişlerde uğruyordu. Fidan artık küçük bir ağaç olmuştu, ancak hem güneşin hem Ayşe’nin gittikçe kendinden uzaklaşmasından büyük bir üzüntü duyuyordu. Derken yaprakları canlılığını kaybetti. Rüzgâr salladıkça salladı ve birkaç yaprak havada savrulmaya başladı. Küçük ağaç şaşırdı, “Nereye böyle?” dedi yapraklarına, “Neden benden ayrılıyorsunuz?” Ağaç yavaş yavaş eski güzelliğini kaybediyordu.

Ayşe telaşlandı, ağaç telaşlandı. “Bir şey yapmak lazım!” dedi ikisi de. Ama birbirlerini duymadılar. Ağaç tüm gücüyle direniyor, yapraklarına sımsıkı sarılıyordu ama boşuna… Esen her rüzgâr yapraklarının bir kısmını alıp götürüyordu. Ayşe’nin yaptıkları da bir işe yaramıyordu. Ne daha fazla su vermeler, ne babasının yaptığı koruma çiti hiçbir şey eski haline getirmiyordu. Gittikçe kuru bir iskelete benziyordu küçük ağaç. Anne ve babası bunun gayet tabii olduğunu defalarca anlatmışlardı Ayşe’ye. “Bak!” diyordu babası, “Bahçemiz kuru yapraklarla dolu, tüm ağaçlar çıplak kaldı. Ama baharda tekrar yeşerecekler.” Ayşe, evet, biliyordu diğer ağaçların halini. Ama bu ağaç başkaydı. Bu Ayşe’nin ağacıydı ve özenle bakmıştı ona, korumuştu onu. Ya küçük ağaç… O Ayşe’den daha fazla üzülüyordu.

Gittikçe canının çekildiğini hissediyordu. Son yaprağıyla birlikte, Ayşe’nin gözünden bir damla yaş düştü toprağa. “Hoşça kal ağacım!” dedi Ayşe, “Hoşça kal! Artık bahçeye çıkmaz oldu Ayşe. Havalar da iyice soğudu. Kış boyunca evden okula okuldan eve gidip geldi. Dışarıda kar gördü mü dayanamıyordu bir tek. Hemen giyinip çıkıyordu. Kartopu oynuyordu, kardan adam yapıyordu arkadaşlarıyla. İçerde çıtır çıtır yanan sobanın üstünde annesi kestane pişiriyordu. Yün patikler, eldivenler, kazaklar örüyordu ninesi hiç durmadan. Günler, aylar geçti böyle. Kış, soğuğu, karı, buzu toplayıp gitmeye hazırlanıyordu. Bir gün ilginç bir şey oldu. Ayşe yattığı odanın penceresinden dışarı baktığında ağacının bembeyaz olduğunu gördü. Koşarak annesine gitti:

- Kar yağmış anne!
– Hayır, kar falan yok, hava da soğuk değil o kadar.
– Peki ağacım, dedi Ayşe.

Annesi durumu biliyordu. Birkaç gündür ağaç beyaz örtüsüyle bahçede Ayşe’yi bekliyordu. Lakin annesi bunu söylememiş, kendi görsün istemişti. Ayşe koşarak bahçeye çıktı. Ağacı bembeyazdı, kuru dallar çiçek açmıştı. Gözlerine inanamadı Ayşe. Dokundu ağacın çiçeklerine, artık ne diyeceğini biliyordu. “Sen…” dedi, “Ne güzel yaratılmışsın!” Ağaç boynunu eğdi “Beni ölüyken dirilten, kurumuşken böyle çiçeklendiren Allah’ım, Sana şükürler olsun.” dedi.

Sponsorlu Bağlantılar
Aramalar
    /çocuklara dini bilgi öğretmek

Hakkında Serkan

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Required fields are marked *

*

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Scroll To Top